Ledwie przymknęłam klapę od komputera po poprzednim tekście a już usłyszałam dźwięk nadchodzącej poczty – tym razem Tadeusz (Dobiecki). Przeczytał o naszym ostatnim absolwenckim spotkaniu w Saloniku Śląskim i trochę go zazdrość poniosła: raz dlatego, że go tam nie było, a dwa że nie było go przy wyborze Prezesa Absolwentów69 Romka Sobczaka – też chciał mieć swój udział w wyborze tegoż Prezesa.

Nie udało się tym razem to .... – korzystając z kolejnej aktywności „Mimki” w sprawie organizacji spotkania w Salonie Śląskim Tadeusz chciał palcem wskazać na kandydatkę na prezesa małych zjazdów – co już dawno zrobiliśmy bez wskazywania palcem -obarczając obowiązkami związanymi z organizacją małych spotkań „Mimkę” Marysię Szymańską. (R.G)

Lecz by formalnościom stało się zadość Tadeusz napisał wiersz poprzedzony listem: 

Drodzy Przyjaciele!

Gdy byliśmy piękni i młodzi. Nie ….   piękni jesteśmy nadal. Od kilkunastu lat spotykaliśmy się na Małych Zjazdach u Reni, chodziliśmy w góry, do teatru, wyjeżdżaliśmy wspólnie, a to do Rumunii, a to za krąg polarny, czy spotykaliśmy się po prostu na obiedzie – na przykład w Gorzowie Wielkopolskim u Marka. Często w różnych składach ale zawsze Absolwenckich.

W wyniku doboru naturalnego i ewolucji /niemal jak u Darwina/, wyłonił się Prezes, który towarzystwo trzyma silną ręką. Niby jest demokracja, ale Prezes musi być.

By się przypodobać Prezesowi i zyskać jakieś punkty, napisałem słowa do znanej rajdowej piosenki. https://www.youtube.com/watch?v=3mI1bAQvthg

Mówicie, że to wazelina, ale dzień bez wazeliny, to dzień stracony /jak mawiał klasyk/.

Dziś jesteśmy piękni siedemdziesięciopięcioletni i nadal się spotykamy. Może niekoniecznie w górach, bo objawy z piosenki się nasilają. W naszym imieniu i na nasze konto, Radek biega codziennie w góry. A leciało to tak:

Jak dobrze nam, iść razem w góry

Z prezesem, co opieprza nas

Niech no mi tu, podpadnie który

To ja już znajdę na was pas

 

Mieć w uszach szum, ciśnienia szum

A w żyłach rozrzedzoną krew

Tylko tu, tylko z nim

Mniej masz lat, więcej sił

I sto lat, i sto zim

Chcemy, by On(a) z nami był

Nasz(a) ukochany Prezes(ka)

 

Jak dobrze nam, wieczorną porą

Kultury słodki poczuć smak

A tych, co telewizję wolą

Skopiemy, gdy da tylko znak

 

Mieć w uszach szum, ciśnienia szum

A w kościach reumatyczny ból

Tylko tu, tylko z nim

Mniej masz lat, więcej sił

I sto lat, i sto zim

Chcemy, by on z nami był

Nasz(a) ukochany(a) Prezes(ka)

 

Jak dobrze nam kiedy czasami

Prezes coś upiecze nam

Chociaż zakalec między zębami

To my zadamy temu kłam

Mieć..

 

Jak dobrze nam, że razem z nami

Prezes w polarny jedzie krąg

On nas osłoni swymi piersiami

Gdy niedźwiedź weźmie nas na ząb

Mieć..

 

Jak dobrze nam głęboką nocą

Z prezesem słodkie winko pić

Patrzeć jak oczy mu się pocą

Jak jesteś z nim, to chce się żyć

Mieć..

(To byłem ja    -     TADEUSZ Dobiecki)